Harro Wimmenhove

• Geboortedatum en –plaats 04-01-54 Hoogeveen

• Burgerlijke staat Gehuwd met Els. Zoon van 22 en dochter van 16 jaar

• (muziek) Opleiding 7-jarige HAVO, 1 dag Pedagogische Academy & paar jaar pianoles. Genadeloos afgewezen voor het Conservatorium in Zwolle. Je hoorde dat Mozart zich omdraaide in z’n graf.

• welk(e) instrument(en) bespeel je en waarom nou juist die? Toetsinstrumenten, gitaar, bas & 3-snarige conjo. Toetsinstrumenten omdat er vroeger bij ons thuis gewoon een piano stond. De conjo kwam pas jaren later in beeld.

• Welke apparatuur gebruik je op het podium? Van Roland: RD150 piano, U-20, A-30, JV1080, JV1010. Verder Akai-MPC60. Af en toe gitaar: Fender Stratocaster

• vorige baan en/of band 18 jaar Black Lake, daarvoor naast mijn baan (bibliotheek): No Name en High Moor City Seven.

• Welke muziek draai je thuis of in de auto? Van Rammstein tot Blöf, en dan via Elvis Costello naar Dusty Springfield, & 60’s muziek voor de nostalgie, kortom: muziek met en kop en een staart. Nooit: funk, R&B, house, disco of fusion. Stiekem in de auto: geheimzinnige zenders met veel echo!!.

• Sinds wanneer bij DiepTriest? Sinds medio 2000

• Doe je nog iets naast DiepTriest, en zo ja: wat dan? Ik produceer/componeer in mijn studio of in de studio van Janderman v/d Berg radio-& TV-commercials en muziek voor diverse artiesten, evenementen, revue’s, en vooral voetbalverenigingen.

• Wat is er leuk aan DiepTriest? Leuke, gemotiveerde, hardwerkende ploeg die niet zomaar tevreden is en de lat alsmaar hoger legt.

• Zou je je kinderen ook een muziekcarrière aanraden? Waarom wel/niet? Ik zou mijn kinderen zeker een muziekcarrière aanraden. Wat wil je nog meer: Gezellig met een ploegje mensen op pad om muziek te maken, gratis eten & drinken en dan nog geld toe ook.

• Kiezen: Theater of feesttent? Theater

• Kiezen: Queen of Beatles? Beatles

• Kiezen: gouden harp of nummer 1 hit? nummer 1. hit

• Kiezen: zingen of spelen? zingen

• Kiezen: Doorzakken of vroeg thuis? doorzakken

• Kiezen: Engels- of Nederlandstalig? Nederlands

• Kiezen: K3 of Destiny’s Child? K3

• Kiezen: Hard of zacht? Hard

• Kiezen: Film of documentaire? documentaire

• Kiezen: House of The Rising sun? Rising sun

Onderstaand interview verscheen in oktober 2000 in het fanclubblad Triest Nieuws en Treurige Berichten en is geschreven door journalist Romke Hoogstra

Over het halleluja-pompje, Dekkersland, Johannes de Heer en zwemmen op zondag

Harro Wimmenhove is sinds 1 juni 2000 toetsenist van DiepTriest. Hoogste tijd dus voor een nadere kennismaking. Op speciaal verzoek van de redactie maakte Romke Hoogstra (46) een interview met de nieuwe DiepTriest-aanwinst. Romke, in het dagelijks leven chef sport bij RTV Noord, schreef in de beginjaren met grote regelmaat voor Triest Nieuws en Treurige Berichten. Omdat zowel Harro als Romke Hoogeveeners zijn, zij het dat laatstgenoemde al sinds 1973 in Groningen woont, leek het de redactie aardig beide heren met elkaar in gesprek te brengen. Het resultaat gaat hierbij.

Tegen het eind van het gesprek zegt Harro, geheel in overeenstemming met de toonzetting van de conversatie: "Heb je ook nog relevante vragen?" Ik kaats terug: "Heb jij iets relevants te melden?" Jawel, hij wil het nog even hebben over Dekkersland, een benzinestation aan de A28, ter hoogte van Meppel. "Dat vind ik een mooi iets", zegt Harro. "Als we ergens in het land hebben opgetreden, stoppen we daar 's nachts altijd even. Je komt er allerlei bandjes uit de provincie tegen die ook op de terugweg zijn. Het is net een ontmoetingsplaats voor vrije vogels. Het heeft een heel aparte sfeer". Dekkersland, baken voor lieden die bij nacht en ontij op pad zijn. Ik ken het van bijvoorbeeld uitwedstrijden van FC Groningen. Ook ik kom dan in het holst van de nacht allerlei bekenden tegen. Ik snap het gevoel dat Harro probeert op te roepen.

Het is niet de eerste keer dat hij iets herkenbaars aanroert. Zonder het van elkaar te weten, hebben we bijvoorbeeld van dezelfde meneer pianoles gehad: Martin Groenewold, organist van Gereformeerde kerk te Hoogeveen. Dat was in de prille jaren '60. Hoogeveen was een supercalvinistische gemeente, waar op zondag zwemmen nagenoeg gelijk stond aan vloeken in de kerk. Ook naar de net in zwang rakende (zwart-wit) tv placht een beetje christen op de dag des Heeren niet te kijken. Muziek maken, dat mocht wel op zondag. In menig gereformeerd, hervormd, reformatorisch of artikel 31-huiskamer bevond zich een hammondorgel, met bij voorkeur bladmuziek van Johannes de Heer. In huize Wimmenhove stond ook zo'n apparaat. Harro: "Mijn vader noemde het heel plastisch een halleluja-pompje. Mijn pa was behoorlijk actief in de muziek. Hij was dirigent van een christelijk a-capella koor. Zo'n orgel was niet al te duur en hij kon er mooi de zangpartijen op voorbereiden. Van Johannes de Heer moest-ie trouwens niets hebben. En op een bepaald moment was-ie ook zat van de halleluja-pompje. Toen kwam er een piano."

Terug naar Martin Groenewold, de kerkorganist. Persoonlijk heb ik weinig van hem opgestoken, maar ik bevind me in goed gezelschap. Harro: "Het was een heel aardige man, maar ik heb niet veel van hem geleerd. Ik leerde alleen maar nootjes reproduceren, maar ik snapte totaal niet waar het om ging."

En dus stopte Harro er na een paar jaar mee. "Totdat de popmuziek in m'n leven kwam, een jaar of 15, 16 was ik toen. We begonnen een bandje met een stelletje vrienden. Ik weet nog goed dat Henkie Oelen aan de deur kwam om te vragen of ik in een bandje wilde." Henk Oelen, die later, in de jaren '70, naar Groningen toog en daar is gevestigd als kunstenaar? "Ja, die", bevestigt Harro. "In elk geval, door hem kwam ik in een bandje. En zo heb ik echt leren pianospelen. Je kunt zeggen dat ik eigenlijk autodidact ben. We speelden nummers van de Byrds en Bob Dylan. Of beter gezegd: we deden pogingen".p Oefenen deden de heren in jeugdsociëteit Tinck, een soos met een christelijk tintje. Van Tinck herinner ik me een donkere ruimte met een dansvloer, muziek van Cuby and the Blizzards (Drentse helden) en The Doors, de eerste aarzelende pogingen meisjes te versieren. 'k Weet ook nog dat een tappilsje goedkoop was, 50 cent of zo. Barkeepers betaalden slechts de helft (ik was barkeeper). Wim Koster was discjockey in Tinck, en een goeie ook. Tegenwoordig is-ie uitbater van café Koster in het Hoogstraatje in de Stad. Van een band met de nog piepjonge Harro Wimmenhove (en Henkie Oelen) herinner ik me helemaal niks. "Dat zal best", zegt Harro. "We hadden absoluut geen succes". Dat gold niet voor No Name, de Hoogeveens/Hollandscheveldse band waarin hij een paar jaar later opdook. "Dat was mijn eerste serieuze band. We speelden covers en een paar eigen nummers. We waren behoorlijk populair in de provincie; we speelden in het jeugdsoos-circuit, om het zo maar te noemen. Ik heb ontzettend veel plezier gehad met No Name. Met 'n allen in het Bedford-busje tussen de luidsprekers. We hadden voor het optreden de keel vaak al kapot van het lachen. Blowen? Nee, nooit. Daor waar'n we veul te dikke boer'n veur."

Een jaar of vijf, zes speelde Harro bij No Name. Daarna kwam het vermaarde Black Lake uit Zwartemeer. "Dat was een professionele band, zo'n beetje de eerste Drentse groep met een echte P.A.". Zo'n 19 jaar jaar maakte hij deel uit van dat gezelschap. Dat is veel, maar het verveelde nooit: "Nee, helemaal niet. Er was steeds doorstroming, daardoor bleef het boeiend en inspirerend".

Uiteindelijk pakte Harro toch z'n biezen. Over het waarom wil hij niet veel kwijt. "Laten we zeggen dat ik wat moeite had met de organisatie".

Op hetzelfde moment dat hij Black Lake de rug toekeerde trokken Theo Driessen en Kees Douma aan de bel. En dat kwam hem goed uit: "Ik kende DiepTriest wel, en het is een band die me geweldig aanspreekt. Ik heb altijd een stille liefde gekoesterd voor de smartlap en het obscure Nederlandse lied. Van jongsaf is Willeke Alberti één van m'n favorieten. Morgen ben ik de bruid en Spiegelbeeld vind ik prachtige nummers."

Afgezien van het repertoire van DiepTriest, is er een aantal minstens zo belangrijke zaken dat Harro aanspreekt: "DiepTriest heeft een strakke organisatie, het is een machine die goed loopt. Verder speelt iedereen met een geweldige inzet, en dat geeft een bepaalde uitstraling. Wat me ook aanspreekt, is dat er goed gemusiceerd wordt, mooi strak. DiepTriest is een echte band. Dat verklaart volgens mij allemaal het succes DiepTriest. En natuurlijk de presentatie van Theo. Zoals hij het brengt, dat is echt geweldig."

Harro Wimmenhove leeft van de muziek. Hij maakt commercials, jingles en arrangementen; hij speelt orkestbanden in en hij componeert. Wie weet levert de laatste vaardigheid DiepTriest nog eens een hit op. Een smartlap over een benzinestation bijvoorbeeld. "Want", mijmert Harro, "Dekkersland is eigenlijk wel een liedje waard. Het loopt als een rode draad door m'n leven. Het is zoiets aparts. Alleen dat eten al. Midden in de nacht vreet je daar spul, waar je je thuis verre van houdt. Zaadstaven, teelballen, alarmschijven zulke dingen. En ze hebben een impact van hier tot gunder. Als je de volgende dag een klein boertje laat, komt al dat eten in alle hevigheid terug."