Het gaat goed met DiepTriest. Stonden wij al niet eens in Assen.. In Zwolle... In het land van Maas en Waal!

Zondag 17 september was het zover: spelen voor de 'Dutch Comitee' van 'Petroleum Development Oman'. IN OMAN, gelegen op het Arabisch Schiereiland !! Met goede moed, één auto en één bestelbus vol instrumenten naar Schiphol, een laatste sigaret, en vliegen. Negen uur vliegen ! Na een tussenlanding op Dubai, 's ochtends om 06:00 aangekomen op het vliegveld van Muskat (waar één van de paleizen van de Sultan, Qaboos Bin Sahid, staat). Wat een vermoedelijke brand in de motoren van de Boeing leek te zijn, bleek de normale temperatuur voor die tijd van het jaar, de zgn. 'Cold season': 31 ºC. Alles en iedereen leek even te moeten wennen aan die temperatuur en vooral die luchtvochtigheid. Bandleden, zonnebrillen, brillen, fototoestellen en videocamera's, alles besloeg.

We werden opgehaald door twee leden van de Dutch Comitee, Karin en Margo, en gebracht naar de resort. De resort is een wijk, waar al het personeel van de P.D.O. woont en deels werkt. Daar waren voor ons drie appartementen gereserveerd (airco op 10!). Snel uitpakken en naar de 'Club'. De club is een recreatie-centrum binnen de resort, waar je zo'n beetje alles kunt doen om jezelf bezig te houden. Voetballen, eten, zeilen, snorkelen en vooral: zwemmen! Dat was onze maandag. Zwemmen.. eten.. zwemmen.. eten.. zwemmen.. drinken.. slapen.

Mocht je ooit naar Oman gaan, zorg dan dat Karin en Margo je gastvrouwen zijn, want tsjonge!, wat hebben we veel aan ze gehad. Niets was te gek, en als we ze nodig hadden, waren ze er. Zo namen ze ons dinsdagochtend mee naar de Souk. De souk is een overdekte markt, met allemaal kleine winkeltjes. Je kent dat wel, de idyllische kleine winkeltjes met wierook, goud, zilver, sandalen ("You're my friend, I'll give you good price, sir, handmade by machine") en andere snuisterijen. Wereldervaring! Ook gingen we naar de niet-overdekte souk, met vis, groente en fruit. Als je dat gezien hebt en vooral geroken hebt, eet je nooit vis weer. 's Avonds naar een traditioneel Omanees restaurant geweest, waar je zittend op de grond om een plastic tafelkleed (een grondkleed dus eigenlijk) eet van een keur aan gerechten die er níet uitzien, maar wél smaken.

Woensdag ochtend gespeeld voor de internationale lagere school op de resort. Driehonderd kinderen keurig gehouden door hun directrice, 'just sit and listen'. Nu is dat iets wat je niet aan Theo moet vertellen, en bij het laatste nummer, You're the one that I want (uit Grease) stond de hele school te springen en te dansen. Dit alles gadegeslagen door een enigszins zure Miss Evans (de directrice).

Donderdag zijn we met een behoorlijke speedboot de zee op geweest met als bedoeling dolfijnen te gaan zien. Geen dolfijn gezien natuurlijk, maar het alternatief wat de stuurman ons bood ('I'll show you some great places') was fantastich. Hij nam ons mee naar baaitjes in de kust, die zo in een reclamefolder kunnen. Helderblauw water, witte stranden en geweldige rotsformaties. Snorkelen dus.. 's Avonds was het dan zover: optreden. Buiten. 35 ºC. Spannend genoeg allemaal, zeker omdat de geluidsinstallatie niet van ons was, maar van een plaatselijke band. Nu mag je als band blij zijn met een technicus als Herman van Mal, die in no time een bijzonder aannemelijk geluid neerzet. Het spelen zelf was warm, erg warm, maar zoals altijd Triest. Niet zomaar Triest, nee….

Vrijdags zijn we met Karin en Margo, hun gezinnen en Geja (een lerares aan de lagere school) op Wadi geweest. De wadi is hét tijdverdrijf aldaar. Het principe is simpel, je stapt in een jeep, neemt drinken en eten mee, en rijdt het land in. Het ruige land. De steden van Oman zijn door de sultan 'mooi' gemaakt, daar zie je groen, en watervallen. Niets is echter zo kunstmatig als het groen in de steden. Zonder de sproeiers (onder elke plant en boom!) zou het land slechts bestaan uit zand en rots, meer niet. Dus zonder een jeep kom je ook nergens in Oman (dat is ook de reden dat bijna iedereen uit de resort in een jeep rijdt) De wadi nam ons door dorpjes waar ze al eeuwenlang gebruik maken van kunstmatige irrigatie. Ondergrondse bronnen lopen door een ingewikkeld kanalenstelsel en voeden uiteindelijk vijgenbomen. In een van de dorpjes namen we plaats onder een afdakje, alwaar de enorme koelboxen te voorschijn kwamen, met brood, fris en koffie.

Wat een ervaring, en wat een activiteit in één week met een gemiddelde temperatuur van 40 ºC+. En dan hebben we ook nog tijd gehad om te werken aan onze theatertour. In Oman. Wat hebben we toch een rotbaan. En terwijl Oman zich klaarmaakt voor het 30-jaar-aan-de-macht-zijn van de huidige sultan Qaboos, rijden wij weer naar het vliegveld, natuurlijk gebracht door Karin en Margo. Als we het vliegtuig weer instappen, is aan de blikken af te lezen: 'Het is eigenlijk toch te kort hè.. één week…'.

Harrie Hoiting.